Posts Tagged With: veda

“Yüzyıllık Yalnız” diyen ustanın kanserli vedası…

Kolombiya’da doğan, kardeşimin bana aldığı tek hediye kitap olan “Anlatmak için yaşamak” ile hayatını okuyanlara açan, “Yüzyıllık yalnızlık” kitabıyla pek çok insanı mest eden ve Nobel Ödüllü yazarlardan olan Gabriel Garcia Marquez’in de yakasına yapıştı kanser illeti.

Marquez, lenf kanserinden ötürü fenalaşan durumundan ötürü inzivaya çekilmeden önce belki de bizlere son kez yazdıklarıyla selam etme kararı almış.

İşte edebiyat sahnesinden çekilmekte olan ustanın veda reveransı da kabul edilebilecek veda mektubu…


“Tanrı bir an için paçavradan bebek olduğumu unutup can vererek beni ödüllendirse, aklımdan geçen her şeyi dile getiremeyebilirdim, ama en azından dile getirdiklerimi ayrıntısıyla aklımdan geçirir ve düşünürdüm.

Eşyaların maddi yönlerine değil anlamlarına değer verirdim. Az uyur, çok rüya görür, gözümü yumduğum her dakikada, 60 saniye boyunca ışığı yitirdiğimi düşünürdüm.

İnsan aşktan vazgeçerse yaşlanır.
Baskaları durduğu zaman yürümeye devam ederdim. Başkaları uyurken uyanık kalmaya gayret ederdim. Başkaları konuşurken dinler, çikolatalı dondurmanın tadından zevk almaya bakardım.

Eğer Tanrı bana birazcık can verse, basit giyinir, yüzümü güneşe çevirir, sadece vücudumu değil, ruhumu da tüm çıplaklığıyla açardım.

Tanrım, eğer bir kalbim olsaydı nefretimi buzun üzerine kazır ve güneşin göstermesini beklerdim. Gökyüzündeki aya, yıldızlar boyunca Van Gogh resimleri çizer, Benedetti şiirleri okur ve serenatlar söylerdim.

Gözyaşlarımla gülleri sular, vücuduma batan dikenlerinin acısını hissederek dudak kırmızısı taç yapraklarından öpmek isterdim.

Tanrım bir yudumluk yaşamım olsaydı…

Gün geçmesin ki, karşılaştığım tüm insanlara onları sevdiğimi söylemeyeyim. Tüm kadın ve erkekleri, en sevdiğim insanlar oldukları konusunda birer birer ikna ederdim.

Ve aşk içinde yaşardım. Erkeklere, yaşlandıkları zaman aşkı bırakmalarının ne kadar yanlış olduğunu anlatırdım. Çünkü insan aşkı bırakınca yaşlanr.

Çocuklara kanat verirdim. Ama uçmayı kendi başlarına öğrenmelerine olanak sağlardım.

Yaşlılara ise ölümün yaşlanma ile değil unutma ile geldiğini öğretirdim.

Ey insanlar! Sizlerden ne kadar da çok şey öğrenmişim.

Tüm insanların, mutluluğun gerçekleri görmekte saklı olduğunu bilmeden, dağların zirvesinde yaşamak istediğini öğrendim.

Yeni doğan küçük bir bebeğin, babasının parmağını sıkarken aslında onu kendisine sonsuza dek kelepçeyle mahkûm ettiğini öğrendim.

Sizlerden çok şey öğrendim. Ama bu öğrendiklerim pek işe yaramayacak. Çünkü hepsini bir çantaya kilitledim. Mutsuz bir şekilde…

Artık ölebilir miyim…”

Reklamlar
Categories: Lakırdı masası | Etiketler: , , , , , , , , , , , | Yorum bırakın

Noktalanmayan cümleler…

Belki de tüm yazılı mesajlarımın. En temel karakteristik özelliğiydi üç noktalarım. İlk kız arkadaşım ona atılan bir mesajın benden olduğunu üç noktalarımdan tanırdı. 1,5 yıl boyunca yurt dışında tedavi gören ve bu sürede sadece mesajlaşabildiğim, ancak doktor izin verdikçe beni arayabilen kalbimi çalmış başka bir insan da dikkat çekmişti bu üç noktalarıma. Hep bana “şu yazılarına ve mesajlarına üç nokta koymasan ne güzel olacak. Hem dikkatimi dağıtıyor hem de bana yazdığın şey ciddiyetsizmiş hissi veriyor” derdi. Şimdi istesem de yazdıklarımı göremiyor ve kalkıp beni uyaramıyor, o yüzden sanırım dilediğim gibi kullanabilirim…

Benim için bir noktalama işaretinden çok fazlası aslında kendisi. Bazı cümlelere nokta koymak hiç içimden gelmiyor. Nokta koyarsam hep o güzellik orada anlattığım şey sonlanacak gibi geldi, o cümleyi yazarken düşündüğüm şeyin sonu gelecek gibi hissediyorum. Sanırım vedaları da bu yüzden sevemiyorum. Birilerine veya güzel zamanlara temelli ya da anlık da olsa nokta koyuyor ya o vedalar.  Ondan sevmem “güle güle” sarılmalarını da…

Ne güzeldir kalpten geçen bir sözü veya bir hissi üç noktayla tamamlamak. Hep sonsuza kadar sürmesi için ilk dileği hemen o anda göndermektir belki evrene, karmaya, tanrıya, allaha ya da inandığı şey herneyse insanın…

Çekinmeden kullanın, kullanın ki güzel sözleriniz de güzel anlarınız da sonsuza kadar kalsın…

Categories: Lakırdı masası | Etiketler: , , , , , | Yorum bırakın

WordPress.com'da Blog Oluşturun.